زمان دو جنبه دارد. در مسائل مدني و برخي مقاصد علمي، هر كسي ميخواهد زمان روز را بداند تا اينكه رويدادها را مرتب كند. در بسياري از كارهاي علمي، دانستن گذشت يك رويداد مهم است. بنابراين، هر زمان استانداردي بايد بتواند به دو پرسش پاسخ دهد: «چه وقت رخ داده است»؟ و «زمان تداوم آن چقدر است»؟
هر پديدهاي كه تكرار شود ميتواند يك استاندارد احتمالي زمان باشد. چرخش زمين كه طول روز را تعيين ميكند، قرنها به اين طريق مورد استفاده قرار گرفته است. ساعت كوارتز كه در آن يك حلقة كوارتز به طور پيوسته نوسان ميكند، ميتواند توسط مشاهدههاي اخترشناسي با چرخش زمين کالیبره شود و براي اندازهگيري بازههاي زماني در آزمايشگاه به كار رود. البته اين کالیبراسیون ياد شده را نميتوان با درستي خواسته شده در فناوري علمي و مهندسي نوين انجام داد.
سيزدهمين مجمع عمومي اوزان و مقياسها در سال 1346 شمسي استاندارد ثانيه را بر پاية ساعت سزيمي پذيرفت:
يك ثانيه عبارت است از زماني كه طول ميكشد تا نور گسيل شده (با طول موج خاص، از اتم سزيم- 133) نوسان انجام دهد.
درواقع ساعتهاي اتمي به اندازهاي انطباق دارند كه دو ساعت اتمي بايد سال كار كنند تا با هم اختلاف پيدا كنند. حتي چنين درستي در مقايسه با ساعتهايي كه به طور دائم تكامل مييابند رنگ ميبازند؛ دقت آنها ميتواند به اندازة 1 در يعني در ثانيه (تقريباً سال ) باشد.
امتیاز: 0.00
وزارت آموزش و پرورش > سازمان پژوهش و برنامهريزی آموزشی
شبکه ملی مدارس ایران رشد
ارسال ها: 2228
شما باید یک عنوان و متن وارد کنید!