وقتی روی ترازویی قدم میگذارید، عملاً فنری را داخل آن متراکم میکنید. وقتی عقربة ترازو متوقف شود، نیروی کشسانی فنر تغییر شکل داده با نیروی جاذبة گرانشی بین شما و زمین متوازن میشود – هیچ چیز حرکت نمیکند، زیرا شما و ترازو به تعادل استاتیک رسیدهاند. عقربه طوری درجهبندی شده است که جرم شما را نشان دهد.
اگر در آسانسوری که حرکت میکند روی ترازو بایستید، تغییراتی را در وزن خود مشاهده خواهید کرد. اگر آسانسور به طرف بالا شتاب بگیرد، فنرهای داخل آن کمتر متراکم میشوند و قرائت وزن شما کمتر خواهد شد. اگر کابل آسانسور پاره شود و آسانسور سقوط آزاد کند، قرائت ترازو صفر میشود. با توجه به قرائت ترازو شما بیوزن(وزن صفر) خواهید بود.
فضانوردان در مدار بدون نیروی تکیهگاه و در حالت بیوزنی مداوماند. گاهی فضانوردان پیش از عادت کردن به حالت بیوزنی مداوم دچار «فضازدگی» میشوند. فضانوردان در مدار پیوسته در حالت سقوط آزادند.
ایستگاه فضایی بینالمللی محیطی بیوزن را در اختیار میگذارد. ایستگاه و فضانوردان همگی، به سبب ارتفاعشان به مقدار یکسانی اندکی کمتر از g به طرف زمین شتاب میگیرند. این شتاب به هیچ وجه احساس نمیشود؛ شتاب فضانوردان نسبت به ایستگاه صفر است. که در دراز مدت، باعث از دست رفتن توان ماهیچهها و تغییرهای زیانبخش دیگری در بدن میشود.
امتیاز: 0.00
وزارت آموزش و پرورش > سازمان پژوهش و برنامهريزی آموزشی
شبکه ملی مدارس ایران رشد
ارسال ها: 2228
شما باید یک عنوان و متن وارد کنید!