امام حسین علیه السلام پس از ورود به کربلا، فرزندان و برادران و اهل بیت خود را جمع کرد؛ بعد نظری بر آنها انداخت و گریست و گفت:« خدایا! ما عترت پیامبر تو، محمد، هستیم. بنی‌امیّه ما را از حرم جدمان راندند و در حق ما جفا کردند. خدایا! حق ما را از ستمگران بستان و ما را بر آنها پیروز گردان.»
ام کلثوم، دختر امام علی علیه السلام، به امام علیه السلام گفت:« ای برادر! در این وادی احساس عجیبی دارم و اندوه هولناکی بر دل من سایه افکنده است.»
امام حسین علیه السلام خواهر را دلداری داد و آرام کرد.

منابع:

• مقتل الحسین مقرم، ص 193.
• وقایع الایام خیابانی، ص 171.

مراجعه شود به:

• واکنش امام حسین علیه السلام به شنیدن نام کربلا
• خطبه ام کلثوم « خواهر امام » در کوفه
• ورود کاروان اسرا به مدینه