شخصی از اهل ((خراسان)) به ((حضرت امام رضا علیه السلام|حضرت رضا علیه السلام)) گفت:«من ((حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله|رسول خدا)) را در خواب دیدم که به من فرمود:«چگونه است حال شما زمانی که پاره تن من در سرزمین شما مدفون شود و ستاره من در خاک شما پنهان گردد؟»
حضرت امام رضا علیه السلام فرمود:«منم که در زمین شما دفن می‌شوم، منم آن پاره تن رسول خدا و منم آن ستاره. هر کس مرا زیارت کند و حق واجب مرا بشناسد، من و پدرانم در روز قیامت، شفیع او خواهیم بود. ما هر کس را ((شفاعت|شفاعت)) کنیم نجات می‌یابد، هرچند گناه همه‌ی ((جن)) و انس بر گردنش باشد.»

((اباصلت هروی)) می‌گوید:
روزی حضرت رضا علیه السلام فرمود:«همه ما ائمه یا کشته می‌شویم یا مسموم می‌گردیم.» از امام پرسیدند:«چه کسی شما را می‌کشد؟»
فرمود:«بدترین مخلوق خدا در این زمان. او مرا با زهر به قتل می‌رساند و در شهری دوردست دفن می‌کند. هر کس مرا در آن غربت زیارت کند، خداوند برایش پاداش صد هزار شهید و صد هزار صدّیق و صد هزار حج کننده و عمره کننده و صد هزار جنگجو می‌نویسد و او را با ما محشور می‌کند. او در درجات بالای ((بهشت|بهشت))، همنشین ما خواهد بود.»

منابع:
بحارالانوار، ج 49، ص 283، ح 1 و 2. از امالی صدوق، ص 63- 64.
بحارالانوار، ج 49، ص 284، ح 4. از عیون اخبار الرضا، ج 2، ص 200 - 202.

مراجعه شود به
((خبر حضرت رضا علیه السلام از شهادت خویش))