((امام حسن عسگری علیه السلام)) را نزد شخصی به نام علی بن نارمش که از دشمنان سرسخت آل ابی طالب بود زندان کردند و این شخص از طرف حکومت ((خلفای بنی عباسی|بنی عباس)) دستور دادند که هر چه می خواهی بر امام سخت بگیر.

اما حضرت پیش از یک روز در نزد این شخص نبود که احترام و بزرگداشت آن حضرت در نظر او به جایی رسید که در برابر امام حسن عسگری علیه السلام چهره اش را بر خاک می گذاشت و دیده اش را به سمت امام متوجه نمی ساخت - به واسطه عظمت و هیبت و بزرگی امام علیه السلام- پس از یک روز حضور در خدمت امام حسن عسگری علیه السلام در حالی که از امام جدا شدند که بصیرت او نسبت به آن حضرت از همه مردم بیشتر بود و ستایش او نسبت به امام از همگان نیکوتر بود.

منابع:
اصول کافی، کتاب الحجة، ج 2، ص 439، ح 8

مراجعه شود به:
((نفوذ معنوی در دل نگهبانان))