عبدالله بن فضل هاشمی می گوید:
نزد
حضرت صادق علیه السلام بودم که
مفضل بن عمر وارد شد. امام با دیدن او خندید و فرمود:« به خدا سوگند، من تو را دوست دارم و نیز هر کسی را که تو را دوست بدارد. اگر تمام اصحاب من مثل تو معرفت و شناخت داشتند هیچ دو نفری با هم اختلاف پیدا نمیکردند.»
مفضل عرض کرد:« ای پسر رسول خدا، گمان می کنم مرا بالاتر از آنچه که هستم قرار دادید.»
امام فرمود:« نخیر، این چنین نیست، بلکه تو را در همان جایگاهی که خداوند قرار داده است قرار دادم.»
مفضل پرسید:« ای پسر رسول الله،
جابر بن یزید در پیشگاه شما چه جایگاهی دارد؟»
فرمود:« همانند منزلت
سلمان نزد رسول الله.»
مفضل پرسید:« منزلت
داود بن کثیر چه اندازه است؟»
فرمود:« همانند منزلت مقداد در نزد رسول الله.»
آنگاه رو به من کرد و فرمود:« خداوند ما را از نور عظمتش آفریده و با رحمت خویش قرین ساخته است. ارواح شما را نیز از ما آفریده است. ما به شما مشتاقیم و شما نیز به ما. به خدا سوگند اگر تمام اهل مشرق و مغرب تلاش کنند که یک نفر از شیعیان ما را کم و زیاد کنند نمی توانند. نام شیعیان ما و نام پدرانشان نزد ما مکتوب است. ای عبدالله بن فضل، اگر بخواهی نامت را در صحیفه ای که نزد ماست به تو بنمایانم.»
امام صحیفهای را باز کرد ولی تمام صفحاتش سفید بود.
عرض کردم:« ای پسر رسول خدا، نشانی از خط و کتابت در این صفحه نمی بینم.»
امام دستی بر صحیفه کشید و ناگهان خطوط نمایان شد. من نامم را در پایین صفحه یافتم و سجده شکر کردم.
