«سیف بن حارث بن سریع» و «مالک بن عبدالله بن سریع» که هم پسر عمو و هم از طرف مادر با هم برادر بودند، به همراه غلامشان، « شبیب »، به کربلا آمدند و به اصحاب و یاران امام حسین علیه السلام پیوستند.
در روز عاشورا هنگامی که امام را در برابر سپاه عظیم دشمن بی رحم مشاهده کردند، با چشم گریان نزد او رفتند.
امام به آنها فرمود:« چرا می‌گریید؟ به خدا سوگند امید است که به زودی چشمانتان روشن گردد و داخل بهشت شوید.»
آنها گفتند:« خداوند ما را فدای تو کند، به خدا سوگند ما برای خودمان نمی‌گرییم، بلکه گریه ما برای این است که شما را در محاصره این گروه می بینیم و چیزی بیش از جانمان نداریم که با آن از تو حمایت کنیم.»
امام علیه السلام فرمود:« خداوند برای این همراهی و یاری، بهترین پاداشی را که به متقین می‌دهد به شما عطا کند.»
آن‌گاه این دو برادر رو به امام علیه السلام گفتند:« السلام علیک یا بن رسول الله.» و به سوی سپاه دشمن حرکت کردند.
امام فرمود:« رحمت و سلام و برکات خدا بر شما باد.»
آن گاه در حالی که یکدیگر را در مبارزه حمایت می کردند، هر دو به فیض شهادت نایل گشتند.

منبع:

• ابصار العین، ص 78.

مراجعه شود به

• شمارشهدایی که در نبرد های تن به تن به شهادت رسیدند