منو
 صفحه های تصادفی
مرکز جرم
طیف خورشید
اثر گرمخانه‌ای جو ناهید
حل مسائل ریاضی
آبدره های نروژی
مبانی کثرت گرایی از دیدگاه علی ربانی گلپایگانی
لیزر الکترون آزاد
نماز امام حسن عسگری در میان درندگان
ساختار میدان الکتریکی ساده
پیشنهاد طرماح به امام حسین علیه السلام در راه کربلا
 کاربر Online
473 کاربر online
 : شیمی
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline فیروزه نجفی 3 ستاره ها ارسال ها: 775   در :  پنج شنبه 07 مهر 1384 [06:20 ]
  ریشه تاریخی نام اکسیژن و اوزون
 

"پریستلی" ، این عنصر را هوای بدون فلوژیستون و "شیل" ، آن را هوای آتشین یا هوای آتش یا فلوژیستون نامیدند. چرا که مواد براحتی در این گاز می‌سوختند و با توجه به نظریه‌های آن زمان ، گفته می‌شد که عنصر مذکور می‌تواند مقدار زیادی مایه آتش یا فلوژیستون را جذب کند.
اما "لاووازیه" اشاره کرد که عناصری نظیر کربن و گوگرد هنگامی که در این گاز می‌سوزند، ترکیبهایی با خاصیت اسیدی تولید می‌کنند. لذا معتقد بود که این عنصر ، ماده اصلی همه اسیدها است. از این رو کوشید که نامی برای آن برگزیند که خاصیت مذکور را نشان دهد.
او در سال 1779 ، واژه ماده اصلی اسیدی‌کننده یا ماده اصلی اکسی‌ژاین را برای این گاز بکار برد. سپس واژه‌های یونانی اکسی یا اکسوس بمعنی اسید و ژنز یا ژنان بمعنی تشکیل و تولید و در مجموع بمعنی تولید کننده و تشکیل‌دهنده اسید ساخت.

این واژه از سال 1790 بکار گرفته شد. البته نام اکسیژن امروزه نام مناسبی برای این عنصر نمی‌باشد، چون همه اسیدها اکسیژن ندارند و همه اکسیدها اسیدی نیستند.

آلوتروپ دیگر عنصر اکسیژن ، اوزون است. این نام از واژه یونانی اوزو بمعنای بو بهمراه پسوند ان که برای ساختن نام عناصر غیرفلزی بکار می‌رود، اقتباس شده است. چون این آلوتروپ هنگام تولید ، با بویی زننده و خاص بمشام می‌رسد.

  امتیاز: 0.20