منو
 کاربر Online
173 کاربر online
 : ادبی
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   ناشناس   در :  سه شنبه 14 تیر 1384 [22:09 ]
  آرایه های ادبی
 

لطفا" آرایه های ادبی را در این رباعی از خیام توضیح دهید.
ماییم که اصل شادی و کان غمیم
سرمایه ی دادیم و نهاد ستمیم
پستیم و بلندیم و زیادیم و کمیم
آیینه ی زنگ خورده و جام جمیم

با تشکر : حمید آزادی hdi_azd@yahoo.com

  امتیاز: 0.00     
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline سمیه یاری 3 ستاره ها ارسال ها: 237   در :  چهارشنبه 15 تیر 1384 [16:14 ]
  > آرایه های ادبی
 

آقا حمید
تقلب کار خوبی نیست ها!!!!

  امتیاز: 0.00     
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline سلیمه_مقصودلو 3 ستاره ها ارسال ها: 90   در :  یکشنبه 19 تیر 1384 [09:09 ]
  > آرایه های ادبی
 

سلام دوست عزیز
حتماً خوشحال نیستید از این که جواب نامه تان یک کمی ( شما بخوانید یک زیادی!) دیر شد. راستش را بخواهید منتظر بودم ببینم بالاخره کسی مرد میدان پیدا می شود که جواب شما را بدهد .... زهی خیال باطل!frown
این شد که باز هم مجبورید جواب های این مسئول بینوا را بخوانید.rolleyes
به هر حال موفق باشید.
ماییم که اصل شادی و کان غمیم
سرمایه ی دادیم و نهاد ستمیم
پستیم و بلندیم و زیادیم و کمیم
آیینه ی زنگ خورده و جام جمیم

دوست عزیز، آرایه ی بارز این رباعی تناقض است. از مصراع اول تا آخر شادی و غم ، داد و ستم ، پست و بلند ، زیاد و کم ، آیینه ی زنگ خورده و جام جم با هم تضاد دارند، و از آن جایی که این امور متضاد در یک زمان به یک نفر(ما) نسبت داده شده اند، تناقض( پارادوکس) ایجاد کرده اند. در ضمن آیینه ی جم تلمیح به داستان آیینه ی اسکندر دارد ، اما از آن جا که جمشید در ادبیات فارسی با اسکندر ( و گاهی با سلیمان ) خلط می شده است ، به اشتباه برای جمشید هم آیینه ای هم چون آیینه ی اسکندر که عالم نما و از عجایب هفت گانه ی عالم بوده ، قائل شده اند. همانند کردن "ما" به اصل شادی و کان غم و ....یعنی آوردن مشبهٌ به های متعدد برای یک مشبه را در اصطلاح تشبیه "جمع" می گویند. ( البته این ها اصطلاحات ادبیاتچی هاست! شما می توانید به همان تشبیه اکتفا کنید.) " کان غم" اضافه ی استعاری است. این ترکیب در ابتدا بدین گونه یا تقریباً شبیه به این ترکیب اضافی بوده است: کان( معدن) ِ گوهر ِ غم. یعنی غم به گوهری در معدن تشبیه شده ، بعد گوهر حذف شده و از این ترکیب ، کان ِ غم مانده است. چون غم ( مشبه) با یکی از لوازم مشبهٌ به آمده ،آن را اضافه ی استعاری یا استعاره ی مکنیه ( کنایی) می نامند.
راستی ، مطمئنید که این رباعی از خیام است؟


  امتیاز: 0.00    نمایش یاسخ های این پست  
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline سلیمه_مقصودلو 3 ستاره ها ارسال ها: 90   در :  پنج شنبه 23 تیر 1384 [09:54 ]
  > آرایه های ادبی
 

سلام به همه ی دوستان فعال
راستش من کلی فکر کردم و به این نتیجه رسیدم که یک قسمت جواب قبلی ام غلط که نه اندکی غلط بودrolleyes: کان غم می تواند اضافه ی تشبیهی باشد، چرا که غم در بزرگی به یک معدن تشبیه شده است.
از توجه شما ممنونم.

  امتیاز: 0.00    نمایش یاسخ های این پست  
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline سلیمه_مقصودلو 3 ستاره ها ارسال ها: 90   در :  شنبه 25 تیر 1384 [18:47 ]
  > آرایه های ادبی
 

سلام
این صنعتی که گفتید ( البته الان دیگر نمی گویند صنعت ، بلکه به آن " آرایه ادبی" می گویند) همان " واج آرایی" یا " نغمه حروف " است. در مورد این که اول به دست محترم خارجی ها کشف شد یا نه چیزی نمی دانم اما باید بگویم نمونه های آن در شعر فارسی بسیار زیاد است:

شب است و شاهد و شمع و شراب و شیرینی
غنیمت است چنین شب که دوستان بینی

رشته ی تسبیح اگر بگسست معذورم بدار
دستم اندر ساعد ساقی سیمین ساق بود
و.....

  امتیاز: 0.00