منو
 صفحه های تصادفی
شانه ها را در تنیس بر مبنی مکانیزم آن حرکت دهید
ترکیبات فسفردار
آل جلایر
کاربرد انگیزه‌های بیرونی
امام خمینی و آسیب شناسی انقلاب اسلامی
خارپوستان
طراح لباس برای تلویزیون
محشور شدن دوستداران علی علیه السلام در زیر پرچم حمد
قاعده تجربی اسلتیو برای محاسبه بار موثر هسته
فام کره
 کاربر Online
387 کاربر online
 : نجوم
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline دبیر گروه نجوم 3 ستاره ها ارسال ها: 1615   در :  سه شنبه 12 آذر 1392 [06:29 ]
  پالسار چیست؟
 

پالسارها نوعي ستاره نوتروني هستند، بقاياي ستاره هاي پرجرمي كه از بين رفته اند. چيزي كه باعث مي شود يك پالسار از يك ستاره نوتروني معمولي متمايز باشد اين است كه آنها به شدت مغناطیسی بوده و با سرعت بسيار بالايي مي چرخند. اخترشناسان با استفاده از پالس هاي راديويي كه آنها در بازه هاي زماني منظم منتشر مي كنند كشفشان مي كنند.
شكل گيري يك پالسار خيلي شبيه به شكل گيري يك ستاره نوتروني معمولي است. وقتي كه يك ستاره سنگين با جرمي معادل 4 تا 8 برابر جرم خورشيد مي ميرد، با انفجار سوپرنوا از بين مي رود. لايه هاي بيروني آن در فضا پراكنده مي شوند و لايه هاي دروني آن در اثر گرانش منقبض مي شوند. فشار گرانشي آنقدر زياد است كه بر نيروهايي كه اتمها را از هم دور نگه مي دارد غلبه مي كند. در اثر گرانش، الكترونها و پروتونها به هم فشرده شده و نوترونها را به وجود مي آورند. گرانش بر روي سطح يك ستاره نوتروني در حدود، دو ضربدر ده به توان یازده برابر نيروي گرانش بر روي زمين است. بنابر اين بيشتر ستاره هاي سنگين با انفجار سوپرنوا از بين رفته و مي توانند به سياه چاله تبديل شوند. اگر آنها مانند خورشيد ما كوچك باشند لايه خارجي خود را از دست داده، به آرامي سرد شده و به كوتوله سفيد تبديل مي شوند.
اما ستاره هايي با جرمي معادل 1.4 تا 3.2 برابر جرم خورشيد، با انفجار سوپرنوا از بين مي روند اما جرم كافي براي تبديل شدن به يك سياه چاله را ندارند. اين اجرام با جرم متوسط به عنوان ستاره هاي نوتروني به زندگي خود ادامه داده و بعضي از آنها مي توانند به پالسار يا مغناطیسی تبديل شوند. پس از رمبش، اين ستاره ها سرعت زاويه اي خود را حفظ مي كنند اما اندازه شان بسيار كوچكتر شده و سرعت چرخششان به صورت ناگهاني افزايش مي يابد و چندين بار در ثانيه به دور خود مي چرخند. اين اجرام نسبتاً كوچك و بسيار چگال، تشعشعات قوي را در راستاي خطوط ميدان مغناطيسي خود منتشر مي كنند (هرچند اين پرتو لزوماً در راستاي محور چرخش پالسار نيست). بنابراين به سادگي مي توان گفت كه پالسارها همان ستاره هاي نوتروني چرخنده هستند و بنابر اين هرگاه اخترشناسان انتشار پرتوي راديويي را چندين بار در ثانيه ثبت كنند (مانند يك فانوس دريايي كه به دور خود مي چرخد) يك پالسار كشف كرده اند.
نخستين پالسار در سال 1967 كشف شد.
بعدها، پالسارها در سيستمهاي باينري (دو تايي) كشف شدند كه به اثبات نظريه نسبيت عام انشتين كمك كردند. در سال 1982 پالساري كشف شد كه دوره چرخش آن 1.6 ميكروثانيه بود. در حقيقت اولين سياره فراخورشيدي که به دور يك پالسار مي گشت (البته اين سياره مكان خوبي براي زندگي نبود).
زماني كه يك پالسار براي اولين بار شكل مي گيرد، بيشترين انرژي و بالاترين سرعت چرخش را دارد. همزمان با انتشار پرتوهاي الكترومغناطيسي، سرعتش به آرامي كاهش مي يابد. در طول 10 تا 100 ميليون سال به قدري كند مي شود كه پالسار خاموش مي شود.
در زماني كه پالسارها فعال هستند، اخترشناسان از آنها به عنوان تايمر استفاده مي كنند. پالسارها در جستجو براي امواج گرانشي، بررسي مواد ميان ستاره اي و حتي كشف سيارات فراخورشيدي به ما كمك مي كنند.
حتي اين پيشنهاد هم ارائه شد كه فضاپيماها از آنها براي مسيريابي در اطراف منظومه خورشيدي استفاده كنند.

ترجمه شده از سايت: universetoday




تصویر
تصویر پالسار خرچنگ، تصویری است ترکیبی که از داده های نوری تلسکوپ فضایی هابل در طول موج رنگ قرمز و تصاویر رصدخانه چاندرا در طول موج اشعه ایکس تهیه شده است

  امتیاز: 0.00