منو
 کاربر Online
1114 کاربر online
 : نجوم
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline دبیر گروه نجوم 3 ستاره ها ارسال ها: 1615   در :  پنج شنبه 25 خرداد 1391 [11:28 ]
  ماده ی تاریک، باز می گردد
 

طبق مقاله ای جدید از پژوهشگران موسسه ی مطالعات پیشرفته، اخبار اخیر مبنی بر پایان تئوری ماده ی تاریک، ممکن است تا حد زیادی اغراق آمیز باشد.
اخترشناسان رصدخانه ی جنوبی اروپا ESO در ماه آوریل، فقدان شگفتی ساز ماده ی تاریک را در اطراف منظومه ی شمسی ما اعلام کرده اند.
گروه ESO ، که هدایت آن بر عهده ی مونی بایدین Moni Bidin) ( از دانشگاه یونیورسیداد شیلی است ، بیش از 400 ستاره حول خورشید را بر روی نقشه آورده است که به دور ناحیه ای به شعاع 13000 سال نوری حلقه زده اند. گزارش آنان، مقداری ماده مشخص کرده است که با آنچه به طور مستقیم می توان دید، با ستارگان، گاز و غبار همخوانی دارد. اما هیچ نشانی از ماده ی تاریک نیست.
بایدین اظهار دارد :`محاسبات ما می گوید که ماده ی تاریک باید به وضوح در اندازه گیری هایمان مشخص باشد، اما ماده ی تاریک آن جا نیست.`
اما دانشمندان دیگر به برخی از فرضیات گروه ESO که محاسباتشان را بر اساس آن پیاده کرده بودند، شک دارند.
جو بوی (Jo Bovy) و اسکات ترمین (Scott Tremaine) ، محققانی از موسسه ی مطالعات پیشرفته ی دانشگاه پرینستون نیوجرسی، مقاله ای ارائه دادند که ادعا دارد `نتایجی که مونی بایدین گزارش داده بود، نادرست است و بر پایه ی فرضی غیر معتبر از حرکت ستارگان، درون و فوق صفحه ی کهکشان راه شیری به وجود آمده است.`
`خطای اصلی در این است که ESO فرض را بر این گذاشته که سرعت متوسط سمت الراسی (یا چرخشی) جمعیت ردیاب آن ها در تمام ارتفاعات مستقل از شعاع استوانه ای Galactocentric است.`
هم چنین بوی و ترمین در مقاله ی خود اشاره کردند که:` داده ها درستی این فرض را تایید نمی کنند، بلکه به جای آن بر این دلالت دارند که سرعت دایره ای در میانه های صفحه مستقل از شعاع است.`
پژوهشگران می گویند که ستارگان در همسایگی محلی، کندتر از سرعت متوسط فرض شده توسط گروه ESO ، حرکت می کنند که به این رفتار، رانش نا متقارن می گویند. این تاخیر با موقعیت cluster داخل کهکشان متفاوت است، اما به گفته ی بوی و ترمین این تفاوت را نمی توان برای نمونه اندازه گیری کرد(که توسط گروه مونی بایدین استفاده شد) چرا که داده ها برای محدوده ای که به اندازه ی کافی بزرگ باشد، صدق نمی کند.
هنگامی که محققانIAS ، مشاهدات مونی بایدین را با فرضیات مبتنی بر داده های خود تطابق دادند، ماده ی تاریک دوباره پیدا شد.
`تحلیل های ما نشان می دهد که چگالی ماده ی تاریک که به طور محلی اندازه گیری شده با شواهد و قرائنی که از مدل های هاله ای در فواصلGalactocentric داریم، سازگار است.`
به این ترتیب ماده ی تاریک که تصور می شد وجود داشته باشد، واقعا وجود دارد.(با توجه به محاسبات ریاضی وجود دارد چون ماده ی تاریک قابل دیدن نیست.)
هم چنین این دو پژوهشگر معتقدند` ماده ی تاریک نه فقط آنجا است، بلکه چگال تر از حد معمول حداقل در محدوده ی خورشید ما است. چگالی هاله (halo) درخورشید که مقدار مربوطه برای آزمایش های آشکارسازی مستقیم ماده ی تاریک است، به دلیل تمرکز گرانشی بر روی دیسک، احتمالا بزرگتر است.`
هنگامی که این فرض را در محاسبات جدید خود وارد کردند(محاسبات مبتنی بر سرعت های ستاره ای و حرکت های هاله ای مواد غیر باریونی که تصور می شود کهکشان راه شیری را در بر گرفته) دریافتند که چگالی ماده ی تاریک در میانه های صفحه افزایش یافته است، آن هم حدود 20 درصد رسیده است. پس به جای یک `ضربه ی جدی` به وجود ماده ی تاریک، یافته های بوی و ترمین و نیز یافته های مونی بایدین و گروهش نه تنها ماده ی تاریک را پیدا کرد، بلکه 20 درصد هم بیشتر به ما تحویل داد.
مترجم: مریم صمدی- دانشجوی دانشکده فنی دکتر شریعتی
منبع خبر: universtoday

  امتیاز: 0.00