منو
 صفحه های تصادفی
بانک روس و ایران
سخن پیامبر اکرم درباره دوستداران امام حسین علیه السلام
محمدبن هاشم
آزمایشهای تهیه بلور
علما جانشين پيامبران
فلسفه گریه بر شهید
شکر الله
چگونگی آغاز انقلاب مشروطه
RAID
Magnesium
 کاربر Online
545 کاربر online
 : کامپیوتر
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline دبیر گروه کامپیوتر 3 ستاره ها ارسال ها: 1679   در :  دوشنبه 22 خرداد 1391 [15:31 ]
  فراتر رفتن از واقعیت
 

تکنولوژی ای برای دستکاری واقعیت اطراف ما

یک زمانی بود که عکس ها را دستکاری می کردند و مثلا عکس دوست قدیمی و دشمن فعلی را از آن عکس حذف می کردند و این، کاربدیعی به حساب می آمد، بعدتر فیلم ها ساخته شدند وفانتزی آدم ها این شد که راجر خرگوشه را به دنیای واقعی آوردند و این هم کار بدیعی بود . بعدترحتی محدودیت هایشان را برای تخیل کردن باپرده آبی وسبز به شدت کم کردند. اینها همه کارهای بدیع و جدید و هیجان انگیزی بودند، اما کافی نبودند. هنوز زندگی واقعی مان، همین لحظه ای که در آن هستیم را دستکاری نکرده بودیم.
ایده خام« حقیقت دستکاری شده» این است که روی یک محیط واقعی زندگی اطرافمان، عناصری مثل صدا یا جزئیات تصویری اضافه کنیم. شاید این ایده به نظرخیلی ساده برسد وفکر کنیم که این کار همان چیزی است که مدت هاست درجاهایی مثل تصاویر پخش زنده تلویزیونی از مسابقات ورزشی می دیدیم. اما منظور از Augmented Reality یا به شکل مختصرAR، چیزی است که قدری از این پیچیده تر است. درمثال پخش زنده تلویزیونی، فقط یک زاویه دید وجود دارد و تولید کردن محتوایی منطبق با آن، کارچندان پیچیده ای نسبت به AR نیست. تعریفی که برای AR ارائه می شود این است که اگر یک محور را درنظر بگیریم که در منتهی الیه سمت راست آن دنیای مجازی و درقسمت سمت چپ دنیای واقعی قرار داشته باشد، AR چیزی بین این دو و نزدیک به دنیای واقعی است.

AR چطور کار می کند.

وسایلی که برای تولید AR لازم است بسته به نوع استفاده از سیستم، می تواند متفاوت باشد اما همه این سیستم ها، یک تشخیص دهنده محیط، یک واحد پردازش وتطبیق اطلاعات مورد نیاز و یک خروجی دارند. تشخیص دهنده های محیط می توانند مکان یاب ماهواره ای باشد که محل دستگاه را تشخیص می دهد، یک وسیله تعیین موقعیت خود دستگاه نسبت به محیط که برای تولید تصویرنهایی با زاویه دید مناسب مهم است و یک واحد پردازش تصویر که اشیا واشاره گرهای از قبل تعیین شده در محیط را تشخیص دهد. واحد پردازش مرکزی با توجه به پیشرفت هایی که در زمینه تولید پردازنده های تلفن های همراه شده است، می تواند یک تلفن همراه باشد یا اگر نیاز به پردازنده های قوی تری هست، از یک کامپیوتر قابل حمل استفاده شود. خروجی هایی که برای سیستم به کار می رود به طور کلی به سه دسته تقسیم می شود. دسته اول خروجی هایی هستند که دید اول شخص را مهیا می کنند؛ مثلا یک عینک که تصویر را طوری تولید می کند که درکنار تصاویر واقعی روی شبکیه چشم نقش ببندد. دسته دوم لوازمی هستند که باید در دست نگه داشته شوند؛ مثلا تلفن های همراه یا کنسول های بازی. دسته آخر تولید کننده های خروجی، ویدئوپروژکتورها هستند که می توانند جزئیات موردنیاز را روی سطح مناسب و به دنیای واقعی اضافه کنند.

اولین تلاش ها

مثل اکثر ایده ها و فناوری نوظهور، این ایده هم اولین بار در صنایع نظامی مورد استفاده قرار گرفت. در واقع اصطلاحAR را منتسب به تام کاودل(Tom Caudell)، مهندس شرکت بوئینگ می دانند. او وسیله ای طراحی کرد که کارگران خط مونتاژ شرکت بوئینگ را ساده تر کند. بعدها هم نیروی هوایی آمریکا، از این تکنولوژی درکلاه محافظ خلبانان هواپیمای جنگی استفاده کرد تااطلاعات موردنیازشان را روی شیشه کلاه ببینند ودر عین حال بتوانند اطراف را دید بزنند! بعدها اما این فناوری درجاهایی دیگری مثل تبلیغات، هنرووسایل و ادوات سرگرمی مورد استفاده قرار گرفت.

تلفن های همراه و AR

همان طور که پیش از این نیز گفته شد، با پیشرفت فناوری وقدرتمندترشدن پردازنده های تلفن های همراه، می شد از آنها به عنوان یک سیستم تولید کننده AR استفاده کرد. به غیر از این، اضافه شدن دوربین ها و مکان یاب های ماهواره ای به این ادوات، استفاده از آنها را در این زمینه منطقی تر می کرد.
اولین بازی ای که درتلفن های همراه به این صورت ارائه شد، نسخه ای از بازی محبوب کویک(Quake) بود که بروس توماس(Bruce Thomas) در سال 2000 آن را در سمپوزیم جهانی کامپیوترهای قابل حمل، International Symposium on Wearable Computers معرفی کرد. بعدها نیز اپلیکیشن های دیگری برای تلفن های همراه هوشمند ارائه شد که به نوعی AR به حساب می آمدند. مثلا ویکی تود(wikitude)، یا لیر(LAYER) که راهنمای مسافر به حساب می آیند و برچسب هایی را به دید دوربین تلفن همراه اضافه می کنند که اطلاعاتی راجع به ساختمان های اطراف و رستوران های نزدیک به کاربر می دهند.
این برنامه ها البته هنوز چیزهای بسیار ساده ای هستند تا بشود آنها را روی تلفن های همراه اجرا کرد. به غیر از این ورودی هایی مثل سیستم مکان یاب ماهواره ای، از دقت خوبی برخوردار نیست که بشود برای این طور برنامه ها به آن اعتماد کرد و درمکان های سرپوشیده هم اصلا قابل استفاده نیستند که راهنمای مسافر به حساب می آیند وبرچسب هایی را به دید دوربین تلفن همراه اضافه می کنند واطلاعاتی راجع به ساختمان های اطراف ورستوران های نزدیک به کاربر می دهند. شیوه کار این نوع برنامه ها این است که بعدازتشخیص مکان کاربر، به کمک سیستم مکان یاب ماهواره ای و موقعیت تلفن همراه، اطلاعاتی مثل زاویه قرار گرفتن آن، مشخصاتی ازمحیط از اینترنت جمع آوری می شود و به صورت برچسب بر ساختمان هایی که دردید دوربین قرار دارند، ظاهر می شود. با فشردن هرکدام از این برچسب ها می شوداطلاعات بیشتری راجع به آن ساختمان به دست آورد که توریست ها را در بازدید از مکان های دیدنی بی نیاز از راهنما می کند. لیرهم، با روشی مشابه این، مکان هایی مثل رستوران ها، ایستگاه های مترو و مکان های فرهنگی مثل سینماها وسالن های تئاتر و موزه ها را به صورت آیکون هایی بر دید دوربین اضافه می کند. کاربر می تواند برای پیداکردن بهترین و نزدیک ترین جا برای غذا خوردن، به نمره ای که کاربران دیگر به یک رستوران داده اند، نگاه کند. در ویدئوی معرفی این برنامه، ادعا شده که ساختمان های قدیمی تری را مشاهده کنید که دردید دوربین شما قرار داشته اند و حالا به جای آنها بناهای دیگری ساخته شده است؛ احتمالا این امکان برای شهرهای معدودی فعال باشد.

حس ششم

درسال 2009 در یکی از سخنرانی های تد، پتی مایس پروژه ای را معرفی کرد که نام آن را حس ششم گذاشته بودند. حس ششم که حاصل کار او و دانشجویش پراناومیستری بود، وسیله ای است که برای دسترسی آسان به اطلاعات درمورد چیزهایی که روزانه با آنها سر وکارداریم، به ما کمک می کند. حس ششم از یک موبایل، که از آن به عنوان واحد استفاده می شدو نه بیشتر، یک دوربین وآینه برای گرفتن ورودی ها از محیط ویک ویدئوپروژکتور کوچک وقابل حمل تشکیل شده بود. هزینه ساخت چنین دستگاهی 350 دلار بود و با این حال قابلیت های زیادی برای آسان تر کردن زندگی کاربر داشت. مثلا برای تصمیم گیری در مورد یک خرید، باگرفتن کالا در برابر دوربین که از گردن کاربر آویزان بود، اطلاعات لازم از اینترنت جمع آوری می شد و با استفاده از ویدئوپروژکتور روی کالا نقش می بست تا آن را مثلا درزمینه ای خاص با سایر کالاهای موجود در بازار مقایسه کرده باشد و به این ترتیب کاربر بتواند انتخاب درستی داشته باشد. این کار برای کتاب ها می توانست شامل نظرات دیگرانی که آن کتاب را خوانده بودند نیز بشود. این کاربرد در مورد آدم ها هم می تواند استفاده شود. شما شخصی را می بینید که او را نمی شناسید. دوربین حس ششم صورت او را تشخیص می دهد و باجست وجو در اینترنت اطلاعات مربوط به شخص را به شمانشان می دهد. به غیراز اینها نشانگرهای رنگی ای روی انگشت های اشاره و شست هردو دست قرار دارد که با حالت های مختلف قرار گیری آنها نسبت به هم کارایی های متفاوتی دارد. مثلا فرض کنید بتوانید از کف دست تان به عنوان شماره گیر تلفن استفاده کنید، یا اینکه با کشیدن یک دایره برپشت دست تان ساعتی روی آن نقش ببندد. یا با گرفتن انگشتانتان به صورتی که یک کادر را تشکیل دهد، عکس بگیرید.
اما از معایب این سیستم، حداقل تا وقتی که هنوز به شکل مناسبی برای تولید انبوه نرسیده، همین بس که برای استفاده از آن یک سری وسیله و لوازم باید از کاربر آویزان باشد، که نه صورت خوشی دارد و نه کار راحتی است.

تلاش های جدید سونی

اما به تازگی سونی سیستم جدیدی را معرفی کرده که آدم را قدری به آینده AR امیدوارتر می کند. نام این سیستم جدید سونی اسمارت ای آر(Sony Smart AR) است. از قابلیت های این سیستم، یکی اینکه نیازی به علامت های از پیش تعیین شده در محیط، مثل بارکدهای دوبعدی، ندارد و می تواند اجسام و سطوح را تشخیص دهد.در ویدئویی که برای معرفی این محصول درست کرده اند، یک گوشی تلفن همراه سونی اریکسون با استفاده از دوربین خود، یک کاتالوگ را تشخیص می دهد و به سرعت یک موجود مجازی سه بعدی درحال حرکت را روی آن سطح قرار می دهد. با تکان خوردن سطح در جهت های مختلف، موجود مجازی هم به صورت کاملا منطبق با آن به اطراف حرکت می کند. این موضوع حتی برای زاویه قرار گیری کاتالوگ وموجودمجازی هم درست است. درمرحله بعدی، شخص آزمایش کننده کاتالوگ را به روی زمین می اندازد و موجود سه بعدی شروع به حرکت روی زمین می کند. به نظر می رسدواقعا با یک AR به صورت سه بعدی سروکار داریم که می تواند دراتاق گردش کند، در حالی که محدودیت های خودش برای این کار را به خوبی تشخیص می دهد. مثلا وقتی به لبه جایی می رسد که تغییر ارتفاع داریم، مثل لبه یک میز یا یک پله، حرکتش متوقف می شود. جالب اینکه حتی وقتی از کادر دوربین خارج می شود، واقعا به حرکت خودش ادامه می دهد و بعد دوباره شما می توانید تعقیبش کنید.
کاربرد دیگری که برای این محصول عنوان می شود، دراستفاده از کاتالوگ ها و منوهای مختلف است. فرض کنید یک کاتالوگ ساده از یک محل در اختیارتان است؛ اطلاعاتی مثل نقشه کلی محل و چندخطی هم آن گوشه نوشته شده است. حالا فرض کنید با یک نگاه از طریق دوربین تلفن همراه ، ساختمان ها به صورت سه بعدی روی کاتالوگ نقش می بندند و شما می توانید بالمس کردن آنها روی صفحه نمایش اطلاعات بیشتری راجع به هرکدام از آنها داشته باشید. چیزی که در جلسه معرفی اسمارت ای آر نشان داده می شود، یک منوی بسیار بزرگ با تابلوهایی است که از این گوشه و آن گوشه کاتالوگ بیرون آمده اند و شما با نزدیک شدن و دور زدن کاتالوگ می توانید هرکدام از گزینه ها را بهتر ببینید. البته با صفحه های کوچک تلفن های همراه این شاید چندان خوشایند نباشد، اما همچنان هیجان انگیز است.
همه اینها به این معنی است که این کار همچنان مراحل تحقیقاتی خودش را می گذراندو سونی فقط قابلیت هایی که این سیستم می تواند داشته باشد را معرفی کرده و هنوز تا ارائه آن به بازار زمان باقی است.

  امتیاز: 0.00