منو
 صفحه های تصادفی
حضرت علی علیه السلام برترین پدر است
درس فرایند های شیمیایی
اکسیژن محلول در آب
رخساره ها و مشخصات آنها
دی‌اکسید کربن محلول در آب
انحراف سیلاب
کرماتوگرافی لایه نازک
آب و هوای سواحل سنگی اسکاتلند
اسانس مارژورام
سان مارتین
 کاربر Online
688 کاربر online
 : ادبی
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline لیلا مهرمحمدی 3 ستاره ها ارسال ها: 411   در :  دوشنبه 18 اردیبهشت 1385 [08:29 ]
  استاد مهرداد اوستا
 

تصویر

زنده یاد استاد مهرداد اوستا (محمد رضا رحمانی) شاعر، نویسنده و متفکر بزرگ معاصر در17 اردیبهشت سال 1308

شمسی در خانواده ای اهل شعر در شهر `بروجرد` پای به عرصه وجود نهاد. پدر مادرش `حاج دوخا محمد` متخلص به `رعنا`

شاعری بسیار خوش قریحه و توانا بود و کسانی که دیوان `عارف قزوینی` را مطالعه نموده با غزل معروف وی، با مطلع: دوش

از زلف سیه یار گره وا میکرد رنگ انگشت خود از خون دل ما میکرد

که مورد استقبال `عارف` واقع گردیده آشنا هستند.

سخاوتمندی حاتم گونه ای با استاد اوستا متولد شده بود، تا جائیکه در سن 3 سالگی با بخشیدن لباس تن خود به یکی از

کودکان همسن و سالش تحیر همگان را برانگیخت.

در 10 سالگی با سرودن شعر آنهم موزون و مقفی مورد تشویق یکی از آموزگارانش قرار گرفت، گوئی خود نیز به استعداد

شگرف خویش واقف بود، زیرا در 12 سالگی شهر بروجرد را برای خود کوچک پنداشت و راه تهران را پیش گرفت و تا پایان عمر

پر بار خویش در این شهر اقامت گزید.

او در ابتدای اقامت خود در تهران، پس از سپری کردن دوره دبیرستان، ضمن تدریس در مدارس و دبیرستانها، تحصیلات

آکادمیک خویش را تا اخذ مدرک فوق لیسانس در رشته فلسفه ادامه داد و به دلیل اندوخته های خارق العاده ذهنی اش در

زمینه ادبیات و علوم انسانی در سن 25 سالگی بعنوان جوانترین استاد جذب دانشگاه شد و در سن 30 سالگی به عضویت

شورائی درآمد که رساله دکترای دانشجویان دوره دکتری ادبیات فارسی را تأئید یا رد مینمود.

مطالعه شبانه روزی وی باعث گردید در مدت کوتاهی بر ادبیات فارسی، عرب و بطور کلی ادبیات جهان تسلط کامل پیدا

نماید و بعنوان یکی از سخنرانان برنامه `مرزهای دانش` رادیو، که در آن زمان وزین ترین برنامه های رادیوئی بود در کنار

اساتید بزرگی همچون `محیط طباطبائی` و `ضیأالدین سجادی` به سخنرانی بپردازد.

این ادیب گرانقدر و شاعر بزرگ با آنکه در همه زمینه های شعری قدرت خویش را به نمایش می گذاشت، اما به `قصیده`

بیشتر از سایر انواع شعر عشق می ورزید و به حق لقب بزرگترین قصیده سرای معاصر بعد از `ملک الشعرای بهار` را از آن

خود ساخت. وی با تصحیح `دیوان سلمان ساوجی` در سن 22 سالگی انتشار نخستین مجموعه شعر خود با نام `از کاروان

رفته` که گنجینه ارزشمندی از شعر مفاخر فارسی است، تحسین تمامی صاحبنظران را نسبت به خود برانگیخت.


با من بگو تا کیستی, مهری بگو, ماهی بگو؟
خوابی؟ خیالی؟ چیستی؟ اشکی؟ بگو، آهی؟ بگو

راندم چو از مهرت سخن گفتی بسوز و دم مزن
دیگر بگو از جان من, جانا چه می‌خواهی بگو؟

گیرم نمی‌گیری دگر, زآشفته عشقت خبر
بر حال من گاهی نگر, با من سخن گاهی بگو

ای گل پی هر خس مرو, در خلوت هر کس مرو
گویی که دانم, پس مرو گر آگه از راهی بگو

غمخوار دل ای می نیی, از دردو من آگه نیی
ولله نیی, بالله نیی, از دردم آگاهی بگو

بر خلوت دل سرزده یک ره درآ ساغر زده
آخر نگویی سرزده, از من چه کوتاهی بگو؟

من عاشق تنهایی‌ام سرگشته شیدایی‌ام
دیوانه‌ای رسوایی‌ام, تو هرچه می‌خواهی بگو

  امتیاز: 0.00