شمس ‏الدین محمد بن ابی‏بکر کرت


شمس الدین محمد ابی بکر کرت


«676 643 ق/ 1277 1245 م»

به گفته برخی مورخان ، شمس الدین محمد، فرزند رکن الدین و بنا به قول برخی دیگر، وی نواده دختری رکن الدین بوده است . پژوهشگران، اغلب رأی اخیر را برگزیده‏اند. شمس الدین محمد، پس از درگذشت رکن الدین و هنگامی که از آیین‏های سوگواری جدش یا پدرش فارغ شد، بر تخت امارت نشست. جانشینی او از سوی طاهر بهادر فرمانده سپاه مغول تنفیذ شد. شمس الدین در 644 ق/ 1246 م. با مرگ طاهر بهادر، و پس از کشمکش‏های طولانی، عاقبت ابا قاآن به جانشینی و ریاست مغولان برگزیده شد؛ شمس الدین نیز در روز جلوس ابا قاآن به پایتخت رسید و از لطف و نوازش پادشاه مغول برخوردار شد و فرمان حکومت هرات و اطراف آن، همچون جام، باخرز، کوسویه، چزه، قوشنج، آزاب، تولک، غور و خیسار و جز آن را از او دریافت داشت . به نوشته جوینی ، سیستان نیز به شمس الدین محمد واگذار شد. در جریان عزیمت هلاکو به ایران، در سمرقند به موکب او پیوست و در تسخیر قلاع اسماعیلیه و فتح بغداد با او همراه بود. در جنگ‏های ابا قاآن در ولایت اران هم دلاوریهایی کرد و از مقربان ایلخانان شد. با این حال در یک شورش در خراسان که بر ضد ایلخانان رخ داد، وی با شورشیان سازش کرد و به همین سبب مورد خشم و مواخذه خان واقع گشت و به او اردو احضار شد (0674 ق/ 1275 م ) و دیگر هم اجازه بازگشت به قلمرو خود نیافت. شمس الدین در این اردو، ظاهرا" به جهت مسمومیت در شعبان 676 ق/ دسامبر 1277 م درگذشت. این که بعد از مرگ که جسدش را برای دفن شدن به ولایت جام فرستادند و به امر ایلخان با زنجیر دفن کردند، حاکی از شدت آزردگی خان مغول از رفتار خیانت‏آمیز وی باشد؛ رکن الدین پسرش یک سال بعد به فرمان اباقاخان بر جای پدر بر تخت نشست.



تعداد بازدید ها: 7609