رفتار پیامبر اکرم در مجالس


امام حسین علیه السلام می فرماید: از پدرم درباره رفتار رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم در مجالس پرسش کردم، در پاسخ فرمود

  • پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم نمی نشست و به پا نمی خواست مگر آن که در یاد خداوند بود.
  • هیچ گاه جای خاصی را محل دائمی نشستن خود نمی کرد و دیگران را نیز از این کار باز می داشت، هنگامی که می خواست در جمعی بنشیند در اولین مکانی که در مجلس جایی برای نشستن بود می نشست و دیگران را نیز به همین کار وا می داشت.
  • به هر یک از همنشینان خود (از دیدار خویش) بهره ای مناسب می داد.
  • هیچ کدام از همنشینان پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم گمان نمی کرد کسی ارجمند تر از او نزد پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم باشد.
  • با هر کس می نشست آن قدر صبر می کرد تا او از وی جدا شود.
  • هر کس از او حاجتی درخواست می کرد، یا به مقصود خود می رسید یا با سخنی آسان (کلامی دلگرم کننده) از نزد او باز می گشت.
  • مردم از اخلاق نیک او در گشایش و راحتی بودند و او برای آنان پدر بود.
  • همگان در نظر او، در برابر حق یکسان بودند.
  • مجلس او آکنده از بردباری، حیا، راستی و امانت بود.
  • در مجلس او صداها بلند نمی شد و هیچ کلام زشتی در آن بر زبان ها رانده نمی شد.
  • محفل او عاری از هر لغزش بود.
  • (همنشینان او) با یکدیگر به عدالت رفتار می کردند و هم دیگر را به تقوی سفارش می کردند.
  • همگی فروتن (متواضع) بودند.
  • بزرگ ترها را ارج می نهادند و به کوچک ترها مهربانی می کردند.
  • هر نیازمندی را بر خود مقدم می داشتند و ناآشنا را گرامی می داشتند. ( به امور او رسیدگی می کردند. )

منابع:

  • بحارالانوار، ج16، ص152 --- عیون اخبارالرضا

مراجعه شود به:



تعداد بازدید ها: 9193