ابوالحسن صاعدی اسماعیل بن صاعد


ابوالحسن صاعدی اسماعیل

«443 377 ق/ 1051 987 م»

ابوالحسن صاعدی اسماعیل بن صاعد بن محمد، بزرگترین فرزند قاضی صاعد بود. وی حدیث را از پدرش فرا گرفت و در 383 ق / 993 م احادیث کتاب ناسخ و منسوخ را نزد پدر آموخت. او از خفاف، مخلدی، ابومنصور ظفر بن محمد و ابی احمد قرضی حدیث و روایت می‏کرد و هر هفته برای شاگردانش مجلس تقریر حدیث داشت.

هنگامی که مسعود رهسپار می‏شد. ابوالحسن صاعدی را به عنوان قاضی‏القضات ری و پیرامون آن برگزید. بنا بر نوشته ابوالفضل بیهقی، او در این هنگام هنوز در نیشابور بود و همراه قاضی ابوطاهر بتانی به پیشواز سلطان مسعود غزنوی آمد تاریخ بیهقی، ص 211.

ابوالحسن صاعدی هر چند در هیچ یک از دانش‏های متداول آن زمان برجستگی نداشت، لیکن دقیق و باریک بین بود و آداب و رسوم قضاوت را به خوبی می‏شناخت. افزون بر این، از نظر اخلاقی، شخصی پاکدامن بود و در پی کسب زر و سیم از راه‏های ناروا نمی‏رفت. در اواخر عمر، از سوی طغرل سلجوقی به عنوان پیک به فارس فرستاده شد. در این سفر به سختی بیمار گشت و در ایذه درگذشت (رجب 443 ق / نوامبر 1051 م ). پیکرش را به نیشابور بردند و در آنجا در جوار مدفن پدرش به خاک سپردند.


تعداد بازدید ها: 4777