آل خجند



آل خُجند

«637 483 ق / 1339 1090 م»

رجال این طایفه هم از جمله روسای مذهبی بودند که بر اثر اهمیت و شهرتی که به تدریج حاصل کردند، مصدر امور مختلف در اصفهان و از جمله ریاست شافعیه را در اختیار گرفتند. درگاه آل خجند محل رفت و آمد دانشمندان و شاعران بود. این خاندان نسب خود را به مهلب بن ابی صُفرة ، سردار مشهور اموی می‏رساندند و در ابتدا در خجند از شهرهای ماوراءالنهر می‏زیستند. نخستین فرد مشهور از این خاندان، اما ابوبکر محمدبن ثابت الخجندی است که در مرو سکونت داشت و مردی فاضل و بلیغ بود. نظام‏الملک او را برای تدریس در نظامیه اصفهان بدان شهر فرا خواند و وی در اصفهان بماند و خاندانش نیز شهرت و ریاست یافت. روسای آل خجند در رتق و فتق امور اصفهان دخالت داشتند، چنان که، صدرالدین محمد بن عبداللطیف بن محمد بن ثابت در 542 هجری / 1147 میلادی، اصفهان را علی‏رغم میل سلطان مسعود بن محمد سلجوقی، به محمود بن محمد و ملکشاه بن محمود تسلیم کرد. از این جهت مورد خشم سلطان مسعود قرار گرفت و ناچار به ترک شهر شد و به موصل رفت. بعد از چندی سلطان مسعود برای وی خلعت و تشریفات فرستاد و او را با برادرش جمال‏الدین محمود بن عبداللطیف به اصفهان خواست. پسر صدرالدین محمد یعنی صدرالدین عبداللطیف بن محمد، که به سال 580 ﻫ / 1184 م وفات یافت از فاضلان، ادیبان و شاعران معروف آن عهد بود.

خجندیان مردمانی فاضل و شاعر و شاعر پرور بوده‏اند. این خاندان ممدوح عمده ی از شاعران بزرگ سده ششم هجری / دوازدهم میلادی قرار گرفته‏اند که مهمترین آنها، جمال‏الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی است.

فرمانروایان آل خجند :





تعداد بازدید ها: 10819