منو
 کاربر Online
327 کاربر online
تاریخچه ی: رابطه عقل و وحی

موضوع یاد شده تاریخى طولانى داشته و از دیرباز، همواره ذهن اندیشمندان دینی را به خود معطوف داشته و از دیدگاه‏هاى متفاوتى بدان پاسخ داده شده است،همچون:

*اخذ جانب وحى و نفى عقل
این دیدگاه به ((ترتولیان کارتاژی)) منسوب است. این سخن معروف اوست که «ایمان مى‏آورم، چون امرى بى‏معناست.»
*اصالت‏ بخشى به وحى و عقل را در خدمت فهم وحى دیدن (((آگوستین)) و ((آنسلم)))
* تفوق عقل بر وحى (((ابن رشد)))
*تعاضد عقل و وحى (توماس آکوئیناس و دیگران) که خود تفسیرهاى گوناگونى دارد.
*تعاون بین عقل و وحی ، دیدگاه اسلام
این حدیث معروف است که: « ~~green:ماحکم به اشرع حکم به العقل~~ »

در جهان مسیحیت گفته شده :
*پیامبران مشاهدات و حالات شخصی خود را در قالب مفاهیم ذهنی عرضه کرده‏اند و در متن مشاهده، که تجربه وجدانی و ((علم حضوری)) است، ((استدلال)) بی‏مورد می‏باشد. در خارج از آن صحنه و واقعه وحیانی نیز سخنانشان عادی است، نه متنی مقدس. از اینرو، ما نباید از متون وحیانی انتظار استدلال داشته باشیم. این نظریه با سابقه طولانی خود، در ((فلسفه)) دینی قدیس ((آگوستین)) در قرن چهارم و پنجم میلادی به عنوان «~~green:تقدم ایمان بر فهم‏~~» نمودار شد و حاصل آن چنین بود که ایمان از راه لطف حاصل می‏شود و فهم، پاداش ایمان است. بنا