منو
 صفحه های تصادفی
مولکول
نوش
پرنده آواز خوان
سیزاپراید
وقار امام چهارم
هواشناسی جاده‌ای
ابو قتاده انصاری
Sulfur
آهک
پیشگوئی نسبت به ولادت امام جواد علیه السلام
 کاربر Online
830 کاربر online
تاریخچه ی: آویشن

در حال مقایسه نگارشها

نگارش واقعی نگارش:2

مقدمه

آویشن با نام علمی Thymos یکی از گیاهان دو لپه است. اسم این گیاه از لغت یونانی Thymos گرفته شده که به معنای جرات و قدرت است و می‌تواند نمادی برای اثر دارویی و شفابخشی این گیاه باشد. این گیاه از خانواده نعنائیان ( Lamiaceae ) و منشاء پیدایش آن مناطق دریای مدیترانه است. این گیاه از گیاهان چند ساله بوده و تا ارتفاع 40 سانتیمتر رشد می‌کند و بر روی شاخه‌های کوچک و چوبی‌اش ، برگهای نوک تیز به رنگ سبز تیره می‌رویند.

از برگهای بسیار خوش عطر آن اغلب به عنوان ادویه یا دارو استفاده می‌شود. از گلهای سفید متمایل به صورتی رنگ آن در تابستان بوی شامه نوازی به مشام می‌رسد. گونه‌های بی‌شمار و متفاوتی از انواع این گیاه وجود دارد. عصاره این گیاه عطر تندی دارد و نوع تازه آن از عطر بیشتری برخوردار است.



تصویر

جایگاه این گیاه در تاریخ

این گیاه در مصر باستان نقش عمده‌ای در مومیایی کردن اجساد ایفا می‌کرد. پزشکان یونانی و مصری ، اثر قوی و تحریک کننده این گیاه را شناخته بودند حتی آشپزهای آن روزگار هم به ارزش آن واقف بودند. این گیاه در قرون وسطی به عنوان نمادی از قدرت و جرات مطرح می‌شد و سربازهای آن موقع ، قبل از جنگ خود را با این گیاه می‌آراستند.

آویشن کوهی

آویشن کوهی یکی از گیاهان زیبا و معطر است که در اکثر مناطق معتدله رویش دارد. نمونه اهلی این گیاه آویشن شیرازی است که به صورت کشت داده شده مورد بهره برداری قرار می‌گیرد و در شیراز کشت می‌شود. از نظر شکل ظاهری و طعم این دو نوع آویشن باهم فرق دارند. البته خواص درمانی آویشن کوهی بسیار بیشتر از آویشن شیرازی است.

خواص دارویی

این گیاه بوی بسیار مطبوع و مزه تندی دارد و به خاطر خاصیتش در شدت دادن به جریان خون ، به هر عضوی که مالیده شود خون به آن طرف سرازیر می‌شود. برای ریزش مو ، جوشانده این گیاه استفاده می‌شود تا جریان خون را در آن قسمت بیشتر کرده و پیاز مو تغذیه شود. این گیاه داروی بسیار خوبی برای دستگاه تنفسی و بیماریهایی از قبیل زکام ، برونشیت ، آسم ، گریپ است. همچنین این گیاه داروی خوبی برای معده می‌باشد و ناراحتیهای معده را از نظر هضم ، نفخ بطور کلی برطرف می‌کند.



تصویر

آویشن باغی

خصوصیات گیاه شناسی

آویشن باغی گیاهی خشبی ، چند ساله و متعلق به خانواده نعناع (Lamiaceae) می‌باشد. منشأ این گیاه نواحی مدیترانه گزارش شده است. ارتفاع این گیاه متفاوت و بین 20 تا50 سانتی‌متر است. برگها کوچک ، متقابل و کم و بیش نیزه‌ای شکل بوده و پوشیده از کرکهای خاکستری رنگ است. گلها کوچک ، سفید ، ارغوانی یا صورتی است که در قسمت فوقانی ساقه‌هایی که از بغل برگها خارج می‌شوند روی چرخه‌هایی به صورت مجتمع پدیدار می‌شوند. میوه دراین گیاه فندقه به رنگ قهوه‌ای تیره بوده و طول آن یک میلی‌متر است. داخل میوه‌ 4 دانه به رنگ قهوه‌ای تیره وجود دارد. وزن هزار دانه 0.25 تا 0.28 گرم است.

مواد موثر

پیکر رویشی آویشن باغی حاوی مواد موثر واز نوع اسانس می‌باشد. اسانس این گیاه زرد رنگ بوده و مقدار آن بین 1 تا 2 درصد متغیر است. مهمترین اجزاء تشکیل دهنده اسانس را تیمول ، کارواکرول و پاراسیمول تشکیل می‌دهد. پیکر رویشی همچنین حاوی تانن ، فلاونوئید ، ساپونین و نیز مواد تلخ می‌باشد.

اثر درمانی

مواد موثر آویشن باغی خلط آور بوده و برای معالجه سرفه مورد استفاده قرار می‌گیرد. از تنتور و عصاره‌های الکلی پیکر رویشی این گیاه برای معالجه سرفه ، گلودرد ، برونشیت و آسم استفاده فراوان می‌شود.

سایر کاربردها

مواد موثر آویشن باغی درصنایع غذایی به مقادیر فراوان کاربرد دارد. از تیمول و کارواکرول آن به عنوان نگهدارنده مواد غذایی در صنایع غذایی استفاده می‌شود. اسانس آویشن باغی همچنین خاصیت شدید ضد باکتریایی و ضد قارچی دارد. از مواد مؤثره این گیاه در صنایع آرایشی و بهداشتی و در تهیه کرم‌ها ، عطرها ، لوسیونها ، دهانشویه‌ها و پماد استفاده می‌شود. از اسانس این گیاه به عنوان آروماتراپی (درمان با مواد معطر) استفاده شده و درخمیر دندان نیز به عنوان یک ماده ضد باکتری مورد استفاده قرار می‌گیرد.

فرآورده‌ها

از این گیاه داروهایی به شکل شربت ، قرص مکیدنی ، بخور ، قرص ، اسانس و همچنین ترکیبات آروماتراپی تهیه می‌شود. از عصاره‌های آبی ، آبی – الکلی و پروپیلن گلایکولی آویشن باغی نیز در تهیه شامپو ،‌کرم، پماد و دیگر فرآورده‌های استفاده فراوان می‌شود.



تصویر

استفاده در آشپزی

در حال حاضر ، بسیاری از غذاهای کشورهای جنوب اروپا بدون آویشن معنی و مفهوم خود را از دست می‌دهند. این گیاه تقریبا در ترکیبات ادویه‌ای ، نقش اساسی دارد و در آشپزی غذاهای سنگین از آن استفاده فراوانی می‌شود. آویشن علاوه بر بهبود طعم غذا ، باعث سرعت بخشیدن به عمل هضم نیز می‌شود. مصرف آن ، مخصوصا در وعده‌های غذایی سنگین توصیه می‌شود.

از لحاظ طعم ، این گیاه با ریحان ، نوعی آلو ، جوز هندی ، اکلیل کوهی و مریم گلی شباهت دارد. از آویشن در این غذاها استفاده می‌شود: سرخ کردنیها ( مخصوصا گوشت بزغاله) ، ماهی ، پرنده ، سس اسپاگتی ، سس گوجه فرنگی ، سوپ سبزیجات ، سالاد ، غذاهای قارچ‌دار ، گوشت چرخ کرده در حجم زیاد ، خورشتها و غذاهای سیب زمینی‌دار. این گیاه باید دور از نور و رطوبت و در شیشه‌های ضخیم و سربسته یا قوطیهای فلزی نگهداری شود.

مباحث مرتبط با عنوان





img/daneshnameh_up/1/1d/Avishan.jpg

آویشن Thymian


اسم این گیاه از لغت یونانی Thymos گرفته شده که به معنای جرئت و قدرت است و می تواند نمادی برای اثر دارویی و شفابخشی این گیاه باشد. این گیاه از خانوادة نعنائیان( Lamiaceae ) و منشاء پیدایش آن مناطق دریای مدیترانه است. این گیاه از گیاهان چند ساله بوده و تا ارتفاع 40 سانتیمتر رشد می کند و بر روی شاخه های کوچک و چوبی اش، برگهای نوک تیز به رنگ سبز تیره می رویند. از برگهای بسیار خوش عطر آن اغلب به عنوان ادویه یا دارو استفاده می شود. از گلهای سفید متمایل به صورتی رنگ آن در تابستان بوی شامه نوازی به مشام می رسد. گونه های بی شمار و متفاوتی از انواع این گیاه وجود دارد. جوهر این گیاه عطر تندی دارد و نوع تازه آن از عطر بیشتری برخوردار است.

جایگاه این گیاه در تاریخ


این گیاه در مصر باستان نقش عمده ای در مومیایی کردن اجساد ایفامی کرد. پزشکان یونانی و مصری، اثر قوی و تحریک کنندة این گیاه را شناخته بودند حتی آشپزهای آن روزگار هم به ارزش آن واقف بودند. این گیاه در قرون وسطی به عنوان نمادی از قدرت و جرئت مطرح می شد و سربازهای آن موقع، قبل از جنگ خود را با این گیاه می آراستند.

استفاده در آشپزی


در حال حاضر، بسیاری از غذاهای کشورهای جنوب اروپا بدون آویشن معنی و مفهوم خود را از دست می دهند. این گیاه تقریباً در ترکیبات ادویه ای، نقش اساسی دارد و در آشپزی غذاهای سنگین از آن استفاده فراوانی می شود. آویشن علاوه بر بهبود طعم غذا، باعث سرعت بخشیدن به عمل هضم نیز می شود. مصرف آن، مخصوصاً در وعده های غذایی سنگین توصیه می شود. از لحاظ طعم، این گیاه با ریحان، نوعی آلو، جوز هندی، اکلیل کوهی و مریم گلی شباهت دارد. از آویشن در این غذاها استفاده می شود: سرخ کردنی ها ( مخصوصاً گوشت بزغاله ) ، ماهی، پرنده، سس اسپاگتی، سس گوجه فرنگی، سوپ سبزیجات، سالاد، غذاهای قارچ دار، گوشت چرخ کرده در حجم زیاد، خورشتها و غذاهای سیب زمینی دار. این گیاه باید دور از نور و رطوبت و در شیشه های ضخیم و سربسته یا قوطیهای فلزی نگهداری شود.

خواص دارویی


این گیاه، در درمان بیماریهای مجاری تنفسی کاربرد دارد. روغن زیاد آن برای بیماریهای زودگذر و مزمن ریه ها و حتی سرفه های حاد، مؤثر است و عمل تنفس را آسان تر می کند.

روغن آویشن، گرفتگی های عضلانی را درمان می کند و بر ریه ها اثر آرام بخش دارد. به دلیل تاثیر آنتی باکتریایی، این گیاه برای درمان ورم ناحیه دهان و حلق به صورت مواد قرقره کردنی استفاده می شود. استعمال خارجی آویشن به صورت مالیدن روی پوست یا ریختن در وان حمام است.

برای تهیه چای آویشن 1 قاشق چایخوری از آن را با 150 میلی لیتر آب جوش و پس از 10 تا 15 دقیقه مصرف می کنیم. به عنوان مایع وان حمام، یک مشت پْر از این گیاه را در آب بریزید. بیش از 15 دقیقه در درون این آب قرار نگیرید و پس از آن حتماً یک ساعت استراحت کنید. این گیاه را می توان در یک کیسة کوچک ریخت تا در آب، پخش نشود. این حمام، در مقابل سرماخوردگی و زکام کمک مؤثری است، برای سرفه و برونشیت خلط آور است و برای خستگیهای بدنی و دردهای اندامی بسیار مفید و اثر بخش است.


تاریخ شماره نسخه کاربر توضیح اقدام
 یکشنبه 24 اردیبهشت 1385 [20:12 ]   3   سمیه فارابی اصل      جاری 
 یکشنبه 13 دی 1383 [11:14 ]   2   نفیسه ناجی      v  c  d  s 
 شنبه 04 مهر 1383 [09:21 ]   1   شکوفه رنجبری      v  c  d  s 


ارسال توضیح جدید
الزامی
big grin confused جالب cry eek evil فریاد اخم خبر lol عصبانی mr green خنثی سوال razz redface rolleyes غمگین smile surprised twisted چشمک arrow



از پیوند [http://www.foo.com] یا [http://www.foo.com|شرح] برای پیوندها.
برچسب های HTML در داخل توضیحات مجاز نیستند و تمام نوشته ها ی بین علامت های > و < حذف خواهند شد..