امام صادق علیه السلام فرمود:
فاطمه علیهاسلام هنگام حمله‌ی عمر به خانه امیرالمؤمنین علی علیه السلام فرمود:« ای عمر، وای بر تو! این چه جراتی است که نسبت به خدا و رسولش به خرج می‌دهی؟! آیا می‏خواهی نسل رسول خدا را قطع کنی و نور خدا را خاموش نمایی؟ اما خداوند نور خود را تمام و کامل خواهد کرد.»
عمر گفت:« بس کن و دست از این سخن‏ها بردار، ای فاطمه! علی هم مانند یکی از مسلمین است. یا باید بیعت کند یا خانه را با همه‌ی اهلش به آتش می‏کشم.»

فاطمه علیهاسلام با ناله و گریه گفت:« خداوندا! شکایت من به سوی تو است که پیامبر و برگزیده‏ات در بین ما نیست. مردم حق ما را که تو برای ما در کتابت، قرآن، قرار دادی، ربودند.»
عمر گفت:« رها کن این سخنان زنانه را!»
در این هنگام شعله‌ی آتش را به در نزدیک کرد و قنفذ با فشار زیاد در را باز کرد و عمر آن‏چنان با لگد بر در کوبید که در به شکم مبارک زهرا خورد و محسن او سقط شد. سپس آن‌چنان بر صورت فاطمه سیلی زد که گوشواره‏هایش از زیر مقنعه نمایان شد.
امیرالمؤمنین علی علیه السلام فریاد زد:« فضه! خانم خودت را دریاب که بچه‏اش را کشتند.» سپس یقه عمر را گرفت و او را به زمین زد و خواست او را بکشد که یکباره فرمایش رسول خدا را که امر به صبرش فرموده بود، به یاد آورد و فرمود:« به خدای محمد قسم، اگر آن عهد الهی نبود، می‏دانستی که نمی‏توانی داخل خانه من شوی.»

منابع:

• بحارالانوار، ج 53، ص 18.

مراجعه شود به:

• هجوم به خانه وحی