رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم بارها و بارها ظلم‏هایی را که در آینده نسبت به اهل بیتش روا داشته می‌شد، بازگو می‏کرد، از جمله درباره فاطمه علیهاسلام می‌فرمود:« دخترم فاطمه، بانوی همه زنان عالم، و پاره تن، نور چشم و میوه دل من است. هر گاه او را می‏بینم، به یاد می‏آورم که چه مصیبت‏هایی به او خواهد رسید.
گویی او را می‏بینم که به خانه او هجوم می بردند، حرمتش را می شکنند، حقش را غصب می کنند و ارثش نمی دهند. آه، می‏بینم پهلوی او را می‏شکنند و بچه‏اش سقط می‏شود و در این حال با صدای بلند ندا می‌کند:« یا محمد، آه ای پدر! به فریادم برس!» ولی هیچ‏ کس جوابی به او نمی‏دهد و دادرسی به فریادش نمی‌رسد. آه که فاطمه‏ام بعد از من همیشه محزون و غمگین و گریان است و آرزوی مرگ می‏کند.
آری او اولین کسی است از اهل بیت من که به من ملحق می‌شود. با حالتی غمزده و دلی پردرد و جانی به شهادت رسیده، نزد من می‌آید و در آن هنگام است که من ظالمین به حق او را نفرین می‏کنم و ملائکه آمین می‏گویند.»

منابع:

• بحارالانوار، ج 43، ص 172، ح 13.

مراجعه شود به:
محبت پیامبر به فاطمه علیهاسلام