1- فریدون آدمیت:

دین اسلام برای ایجاد مرکزیت در یک جامعه ابتدایی مثل عربستان ضروری بود و به همین دلیل هم ظهور کرد. این مذهب که معجزه‌ی از افکار ادیان سابق آن شبه جزیره بود پس از ورود به ایران مقدمات انحطاط اجتماعی ایرانیان را به وجود آورد و به همان اندازه که برای عربستان مفید واقع شد، منشاء آثار مخربی در ایران گردید. در نتیجه انتشار آن قسمت از تعالیم اسلام که در دنیا را زندان مؤمن می‌دانست و رواج فلسفه هندی، با آن اصول و فناء فی اللهی، ملت ایران به بی‌علاقگی به دنیا و مادیات خو گرفت. تعالیم اسلام مانند مقدر بودن سرنوشت و گناه شمردن جمع ثروت و همه با فلسفه اشراق و اصول تصوف که در بدو به صورت مقاومت منفی از طرف مخالفین اسلام بود در آمیخت و جهات مادی ایران رو به ویرانی نهاد.

2- سرجان ملکم انگلیسی:

پیروان پیغمبر عربی از پایداری و لجاجتی که ایرانیان در دفاع از ملک و مذهب خویش نمودند چنان در خشم بودند که چون دست یافتند هر چیز را که موجب تقویت ملیت می‌دانستند تخریب کردند. شهرها به خاک یکسان شد،آتشکده‌ها سوخت، موبدان را از دم تیغ گذرانیدند و کتب فضلای ملت اعم از آنکه در مطلق علوم نوشته شده بود یا در تاریخ وسائل مذهبی با متصرفین این کتابها در معرض تلف آوردند. عرب متعصب در آن ایام نه کتابهای دانست و نه می‌خواست بداند موبدان را محبوس و ساحر می‌دانستند و کتب ایشان را کتب سحر می نامیدند.

3-مجله فردوسی:

حمله اعراب به ایران مردم مرز بوم ما بسیار گران شد و در تصادم دو تمدن ایران و تازیان (اعراب) مردم از پای درآمدند و شکست سیاسی به شکست معنوی انجامید. تازیان تمدن ایران را استهزاء می‌کردند و ایرانیان را موالی یعنی بندگان می‌خواندند. اما به زودی مردم ایران به مقاومت جدی دست زدند و ملت ایران از خاکستر شکست برخاست و شعله‌های نبوغ ایرانیانی چون فردوسی، بیرونی و رازی و … به این کابوس پایان داد.

منبع:خدمات متقابل اسلام و ایران؛مرتضی مطهری
کتاب مزدسینا و ادب پارسی؛دکتر معین
مجلة فردوسی شماره 23 اردیبهشت 1347