ابوحنیفه

نامش نعمان بن ثابت و مشهور به ابوحنیفه بود. جزو چهار امام بزرگ اهل سنت بود و به «امام اعظم» شهرت داشت.
روش او در فقه بر مبنای قیاس بود. مدّت دو سال شاگردی امام صادق علیه السلام را کرده و سپس از امام جدا شده بود.
بارها می‌گفت:«اگر دو سال شاگردی امام صادق نبود، هلاک می‌شدم.»
از لحاظ تفکر سیاسی، ارادتی تمام به محمد و ابراهیم، پسران عبدالله محض، داشت، مردم را به بیعت با ابراهیم فتوا می‌داد و می‌گفت:«شهید در راه ابراهیم مانند شهید در معرکه بدر است.»
و هنگامی که از او می‌پرسیدند:«چرا خودت به او ملحق نمی‌شوی؟» می‌گفت:«امانات مردم در نزد من زیاد است!»
سرانجام منصور دوانیقی او را به بغداد طلبید و مسموم کرد. ابوحنیفه در سال 150 هجری بر اثر زهر وفات یافت و در نزدیکی پل کاظمین فعلی به خاک سپرده شد.

منابع:
تحفه الاحباب، ‌شماره 709، ‌ص 537

مراجعه شود به:
استفاده ابوحنیفه از نظر امام باقر علیه السلام
مناظره امام باقر علیه السلام با ابوحنیفه
فتوای غلط ابو حنیفه
استفاده ابوحنیفه از حکم امام صادق علیه السلام
امام صادق علیه السلام و اصلاح فتوای ابوحنیفه
اعتراف ابوحنیفه به علم امام صادق علیه السلام
امام صادق علیه السلام و هشدار به ابوحنیفه درباره قیاس