منو
 کاربر Online
522 کاربر online

مبدأ آفرینش

تازه کردن چاپ
علوم طبیعت > فیزیک > نجوم و اختر فیزیک > کیهان شناسی
(cached)




اطلاعات اولیه:


اگر بعنوان مثال دو کهکشان راه شیری را در نظر بگیریم که 1.5 میلیارد سال نوری با یکدیگر فاصله داشته باشند و با سرعتی معادل یک دهم سرعت نور ، از یکدیگر دور شوند ، بایستی حدود 15 میلیارد سال پیش کاملا نزدیک یکدیگر بوده باشند. البته لازم به ذکر است از عوامل باز دارنده‌ای که سرعت آنها را کاهش می‌دهد ، چشم پوشی می‌کنیم.

چنین مجاسبه‌ای می‌توان برای تمام کهکشانهای دیگر نیز انجام داد. آنگاه این نتیجه حاصل می‌شود که باید عالم شناخته شده برای ما ، حدود 10 تا 20 میلیارد سال پیش ، یک مجموعه مادی سفت ، در هم فشرده و داغ بوده باشد ، که اجزای تشکیل دهنده آن ، در اثر یک انفجار اولیه ، شروع به دور شدن از یکدیگر کرده‌اند. به عبارت دیگر باید یک عمل خلقت عظیم ، یا به اصطلاح یک انفجار بزرگ صورت گرفته باشد.

آیا انفجار بزرگ واقعا وجود داشته است؟


دانشمندان در این زمینه ، هر چه بیشتر درباره گذشته و آینده پژوهش می‌کنند ، نظریاتشان نامطمئن‌تر و ناپایدارتر می‌شود. مثلا در حالی که ما فاصله ماه از زمین ، و یا تاریخ اولیه کره زمین را به خوبی می‌شناسیم ، با توجه به اینکه فقط 2100 سال از عمر تاریخ پژوهشهای جدید گذشته است بسیار مشکل می‌توان به تاریخ میلیاردها ساله آغاز خلقت نظر انداخت. فرضیه انبساط عالم ، به خودی خود کافی نیست که ما با اطمینان نتیجه بگیریم که انفجار اولیه وجود داشته است.

یک نکته جالب:


یک نتیجه جالب توجه این است که هر چه ما بیشتر به عمق کیهان نظاره می‌کنیم ، در واقع بیشتر به عمق زمان گذشته می‌نگریم. یک ستاره را که در فاصله 10 سال نوری قرار دارد به همان صورتی می‌بینیم که 10 سال قبل بوده است ، یک کهکشان دور دست را ، همان طور مشاهده می‌کنیم که میلیاردها سال پیش بوده است.

آغاز خلقت کجاست ؟


اگر انسان نگاهش در سمت دلخواهی ، به دورتر و باز هم دورتر متوجه کند ، باید به مرزی برسد که در آنجا ، آغاز خلقت را مشاهده کند و به عبارت دیگر آن گاز داغ اولیه‌ای را ببیند که تمام کهکشانه‌ها ، ستارگان ، سیارات و موجودات از آن ایجاد شده‌اند.

بنابراین می‌بایست پیرامون ما را پوسته کاملا درخشانی در دور دست ، احاطه می‌کرد و آسمان هم می‌بایست شبها روز روشن می‌شد. اما این دیوار آتشین با سرعت زیادی از ما دور می‌شود ، زیرا که عالم لحظه به لحظه انبساط پیدا می‌کند. سرعت دور شدن به قدری زیاد است که نور این پوسته دارای طول موج بلندتری می‌شود و در نهایت طول موج این نور آن قدر بلند می‌شود ، که ما آن را فقط به صورت تشعشعات و موج رادیویی دریافت می‌کنیم.

عالم اولیه از دیدگاه فیزیک:


برای آگاهی از چگونگی اولین ثانیه‌ها ، و یا بهتر بگوییم اولین اجزای ثانیه‌های پس از انفجار بزرگ نباید از ستاره شناسان پرسید ، بکله در این مورد باید به فیزیکدانهای متخصص در امر فیزیک ذرات مراجعه کرد ، که در مورد تشعشعات و ماده در شرایط کاملا سخت و غیر عادی ، تحقیق و تجزیه می‌کنند.

این دانشمندان برای این کار از اعداد بسیار بزرگ و بسیار کوچک که آنها را بصورت توانهای مبنای 10 می‌نویسند ، استفاده می‌کنند. علاوه بر این ، از نظر فیزیک ، می‌توان از پرتو ذره‌هایی که به اندازه کافی انرژی دارند ( فوتونها )، ماده و از ماده ، پرتو ایجاد کرد.

مقاطع مختلف تاریخ کیهان:


تاریخ آفرینش کیهان به هشت مقطع کاملا متفاوت و غیر مساوی تقسیم می‌شود.

  • مرحله اول ( صفر تا 10 ثانیه ):
    این مسئله هنوز برایمان کاملا روشن نیست که در این اولین اجزای ثانیه‌ها چه چیزی تبدیل به گلوله آتشین شد ، که کیهان باید بعدا از آن ایجاد می‌گردید. هیچ معادله و یا فرمولهای اندازه ‌گیری ، برای درجه حرارتهای بسیار بالا و غیر قابل تصوری که در این زمان حاکم بود ، در دست نمی‌باشد.

  • مرحله دوم ( 10 ثانیه تا 10 ثانیه ):
    اولین سنگ بنای ماده ، مثلا کوارکها و الکترونها و پاد ذره‌های آنها ، از برخورد پرتوها با یکدیگر به وجود می‌آیند. قسمتی از این سنگ بناها ، دوباره با یکدیگر برخورد می‌کنند و به صورت تشعشع فرو می‌پاشند. در لحظه‌های بسیار بسیار اولیه ، ذرات فوق سنگین ایکس نیز می‌توانسته‌اند به وجود آمده باشند. این ذرات ، دارای این ویژگی هستند که هنگام فروپاشی ، ماده بیشتری نسبت به ذرات ضد ماده ، و مثلا کوارکهای بیشتری نسبت به آنتی کوارکها ، ایجاد می‌کنند.

  • مرحله سوم ( 10 تا 10 ثانیه ):
    کیهان از مخلوطی از کوارکها ، لپتونها ، نوترونها و سایر ذرات دیگر تشکیل شده که متقابلا به ایجاد و انهدام یکدیگر مشغول بوده و ضمنا خیلی سریع در حال از دست دادن حرارت هستند.

  • مرحله چهارم ( از 10 ثانیه تا 10 ثانیه ):
    تقریبا تمام کوارکها و ضد کوارکها به صورت پرتو ذره‌ها به انرژی تبدیل می‌شوند. کوارکهای جدید ، دیگر نمی‌توانند در درجه حرارتهای رو به کاهش به وجود آیند ، ولی از آنجایی که کوارکهای بیشتری نسبت به ضد کوارکها وجود دارند برخی از کوارکها ، برای خود جفتی پیدا نکرده و به صورت اضافی باقی می‌مانند. هر 3 کوارک ، با یکدیگر یک پروتون ، یا یک نوترون ، می‌سازند. سنگ بناهای هسته اتمهای آینده ، اکنون ایجاد شده‌اند.

  • مرحله پنجم ( از 10 ثانیه تا 10 ثانیه ):
    الکترونها و ضد الکترونها ( پوزیترونها ) در برخورد با یکدیگر، به اشعه ایکس تبدیل می‌شوند. تعدادی الکترون باقی می‌ماند ، زیرا که ماده بیشتری نسبت به ضد ماده وجود دارد. این الکترونها بعدا مدارهای اتمی را می‌سازند.

  • مرحله ششم ( از 100 ثانیه تا 30 ثانیه ):
    در درجه حرارتهایی که امروزه می‌توان در مرکز ستارگان یافت ، اولین هسته‌های اتمهای سبک ، و به ویژه هسته‌های بسیار پایدار هلیوم ، در اثر همجوشی هسته‌ای ( فوزیون ) ساخته می‌شوند. هسته اتمهای سنگین از قبیل اتم آهن یا کربن ، در این مرحله هنوز ایجاد نمی‌شوند. در آغاز ، عملا فقط در ذره بنیادی که از همه سبکتر بودند ، وجود داشتند ، یعنی هیدروژن و هلیوم.

  • مرحله هفتم ( از 30 دقیقه تا 1 میلیون سال پس از خلقت ):
    بعد از گذشت حدود 300000 سال ، گوی آتشین آن قدر حرارت از دست داده ، که هسته اتمها و الکترونها می‌توانند در درجه حرارتی حدود 3000 درجه سانتیگراد به یکدیگر بپیوندند ، و بدون این که دوباره ، فورا از هم بپاشند ، اتمها را تشکیل دهند. در نتیجه آن مخلوط ذره‌ای که قبلا نامرئی بود ، اکنون قابل دیدن می‌باشد.

  • مرحله هشتم ( از یک میلیون سال بعد از خلقت تا امروز ):
    از ابرهای هیدروژنی کهکشان راه شیری ، ستارگان و سیارات به وجود می‌آیند. در داخل ستارگان ، هسته اتمهای سنگین ، از قبیل اکسیژن و آهن تولید می‌شوند ، که بعدها در انفجارات ستارهای ، آزاد می‌گردند و برای ساخت ستارگان ، سیارات و حیات جدید به کار می‌آیند.

مباحث مرتبط با عنوان:




تعداد بازدید ها: 34306


ارسال توضیح جدید
الزامی
big grin confused جالب cry eek evil فریاد اخم خبر lol عصبانی mr green خنثی سوال razz redface rolleyes غمگین smile surprised twisted چشمک arrow



از پیوند [http://www.foo.com] یا [http://www.foo.com|شرح] برای پیوندها.
برچسب های HTML در داخل توضیحات مجاز نیستند و تمام نوشته ها ی بین علامت های > و < حذف خواهند شد..